Wat als je beste vriendin je beste vriend wordt?

Wat betekent het voor je vriendschap als je beste vriendin je beste vriend wordt? Het onafscheidelijke duo Marijke en Judith zijn sinds november 2016 Marijke en Flor. Redactrices Fleur en Hanne spraken met hen af in hun studentenstad Gent. Ze vroegen Marijke (20) en Flor (20) hoe ze zijn omgegaan met de ups- en downs die bij deze mijlpaal in hun vriendschap horen. Foto’s: Hanne Alliet

Marijke: “Toen we tien jaar oud waren hebben we twee jaar samen gevoetbald, dat is hoe we elkaar hebben leren kennen. Daarna zijn we elkaar een tijdje uit het oog verloren. Twee jaar geleden kwamen we elkaar toevallig opnieuw tegen. We waren allebei aan het studeren voor onze examens en dan ga je al snel wat afleiding zoeken op Facebook. Zo vonden we elkaar weer.”

Flor: “We wisselden wat berichten uit en zijn weer regelmatig beginnen afspreken, toen nog als vriendinnen, want ik was toen nog Judith. Maar ik voel mij eigenlijk mijn hele leven al meer jongen dan meisje. Als kind had ik al het gevoel dat ik niet in het juiste lichaam zat, en dus zat ik ook niet goed in mijn vel. Ik bracht meer tijd door met jongens dan meisjes. Als meisje aangesproken worden vond ik verschrikkelijk. Tijdens mijn puberteit en door alle fysieke veranderingen die daarbij horen, werd dit alleen maar erger. Mijn lichaam werd mij onbekend. Ik wilde die veranderingen helemaal niet.

Pas in het zesde middelbaar ben ik er echt mee naar buiten gekomen. Toen heb ik het verteld tegen mijn papa.

Toen ik toevallig een aflevering van de serie Degrassi bekeek, kon ik er een naam op plakken. In Degrassi kwam een transgender personage voor, Adam. Dat was de allereerste keer dat ik besefte dat er meer mensen zoals ik zijn. Eindelijk kon ik het benoemen. Daarna kwam ik via Youtube uit op enkele Nederlandse en Amerikaanse transgenders, zoals Chase Ross, Ty Turner en Cameron Russo. Zij hebben mij door een moeilijke periode geholpen. Pas in het zesde middelbaar ben ik er echt mee naar buiten gekomen. Toen heb ik het verteld tegen mijn papa. Naar buiten komen voor mijn vrienden duurde iets langer. Vorig jaar in november heb ik een post geplaatst via Facebook en Instagram. Het waren maar zes woorden. It’s spelled B O Y not G I R L.”

Flor. Foto: Hanne Alliet

Marijke: “Ik wist al iets langer dan de rest dat ze een transgender was. Ik denk bijna een jaar ofzo.”

Flor: “Ja, dat was een erg grappige conversatie (lacht). Ik was de avond ervoor uit geweest en had in een dronken bui aan enkele mensen verteld dat ik transgender was. De dag daarna heb ik naar Marijke gestuurd via Facebook: ‘ik denk dat ik mezelf ge-out heb toen ik zat was’.”

Marijke: “Eerst dacht ik dat ze bedoelde dat ze op vrouwen viel, maar dat was wel algemeen geweten. Dus ik snapte het niet zo goed.”

Hij is geëvolueerd naar een gelukkig persoon. Dat is voor mij het allerbelangrijkste.

Flor: “Tot ik vertelde dat het nog wel een stapje verder ging en dat ik transgender was.”

Marijke: “Vanuit mijn perspectief is er niet zo veel veranderd in onze vriendschap. Als ik eerlijk ben, kwam het ook niet als een grote verrassing. We praten nu wel over andere dingen dan vroeger.”

Flor: “Hoezo dan? Ik vind van niet hoor.”

Marijke: “Allez Flor, vroeger spraken wij niet over hormonen en operaties hé. Uiteindelijk groei je daar als vriendin wel in mee. Voor mij is het gewoon belangrijk dat mijn vrienden zich goed voelen en als hij dit daarvoor nodig heeft, dan is dat allemaal oké voor mij. Hij is geëvolueerd naar een gelukkig persoon. Dat is voor mij het allerbelangrijkste. Onlangs stond ik bijvoorbeeld op de tram te wachten en ik zag hem vanaf een afstandje komen aanlopen. Hij wist niet dat ik naar hem stond te kijken. Ik zag een heel groot verschil ten opzichte van vroeger. Hij zag er veel opgewekter uit. Hij is ook veel opener nu. Het was wel even aanpassen om ‘hij’ te zeggen in plaats van ‘zij’. Ja, toch wel. Ik verspreek mij nog altijd wel eens, maar ik doe echt mijn best.

Daarnet ontdekte ik trouwens dat in mijn gsm nog Judith staat in plaats van Flor. Wij communiceren vooral via Facebook. Toen hij mij daarstraks belde, moest ik eventjes nadenken (lacht). Soms ben ik wel bang voor de reacties van anderen. Vorig jaar bijvoorbeeld had ik hem meegenomen naar de vriendjes en vriendinnetjes-cantus van mijn studentenvereniging. Onlangs dacht ik bij mezelf: ‘Als ik Flor nu opnieuw mee zou nemen, dan moet ik zeggen tegen iedereen dat de  Judith die ze vorig jaar ontmoet hebben, nu Flor is.’ Ik ken hem en voor mij ging het aanpassingsproces super vlot, maar ik ben bang voor de reactie van mensen die hem één keer hebben gezien. Misschien bekijken ze hem onterecht anders nu.”

Marijke. Foto: Hanne Alliet

Flor: “Van mensen die ik niet zo heel vaak zie, vind ik het niet zo erg wanneer ze zich vergissen in ‘hij’ en ‘zij’. Onlangs werd ik uitgenodigd voor de meisjesavond van mijn studentenvereniging in plaats van de jongensavond. Dat vond ik wel raar. Het moeilijkste vind ik dat mijn ouders nooit echt aanvaard hebben dat ik transgender ben. Zij spreken me ook nog altijd aan met ‘zij’. Ik heb ook even gedacht dat ze me uit het huis gingen zetten, maar dat is gelukkig niet gebeurd. Ik heb hier wel uit geleerd dat ik mij echt niet mag laten doen. Ik heb mij een klein beetje laten doen door mijn vader. Zo zijn er al harde ruzies geweest over wat ik wel mocht en wat niet in mijn transitie. Het voelt soms aan alsof ik akkoord moét gaan met hun visie. Daarom heb ik voor mezelf de laatste maanden al enkele beslissingen genomen. De datum staat vast en ik weiger die nog op te schuiven.

“Je legt je gevoelens open en bloot op tafel en wacht dan angstig af tot iemand ze accepteert.”

Gelukkig reageerde niet iedereen in mijn familie negatief. Een tante reageerde superfijn op mijn beslissing en ze vroeg of ze mij al ‘Flor’ moest noemen toen ik het haar vertelde. Mijn oma en nonkels reageerden ook heel goed. Het is zo’n ontzettend confronterend moment om uit te komen, voor jezelf en je omgeving. Je legt je gevoelens open en bloot op tafel en wacht dan angstig af tot iemand ze accepteert. Wat mijn ouders betreft heb ik soms het gevoel dat ik heel hard mijn best doe, maar gewoonweg niet geapprecieerd wordt. Langs de andere kant ben ik ook bang om mijn ouders te verliezen. Ik hoop dat alles uiteindelijk op zijn pootjes terecht zal komen. We werken actief aan het verbeteren van de relatie en op dit moment is de relatie met mijn ouders best oké. Mijn behandelingen en operaties zal ik helemaal zelf moeten betalen, omdat zij niet volledig achter mijn beslissing staan.

Besties Flor en Marijke. Foto: Hanne Alliet

In juni start ik met mijn hormonen. Een jaar later zal ik dan mijn eerste operatie ondergaan. De hormonen zullen ervoor zorgen dat mijn stem lager wordt en dat ik overal meer haargroei krijg. Dan ga ik er meer uitzien zoals de jongen die ik voel dat ik ben. Het is een dure procedure.  Een deel wordt terugbetaald, maar mijn eerste operatie zal toch €750 kosten. Vandaar dat ik nu dringend moet starten met sparen.”

Marijke: “Ik heb hem al gezegd dat hij desnoods een crowdfunding moet doen.”

Flor: “Ik wil niet zomaar geld vragen van mensen. Maar ik ben veel bezig met grafisch ontwerp en illustrere en daarom overweeg ik om t-shirts te verkopen. Zo kan ik iets teruggeven voor het geld. Ik heb al een paar designs gemaakt.”

Marijke: “Ik wil altijd helpen hé, Flor.”

 

Voor ons is het duidelijk: wat er ook verandert, besties Flor en Marijke steunen elkaar door dik en dun.

1 reactie
  • Bjorn Lammers says:

    Beste Flor en marijke

    ik ben een jongeman van 39 momenteel en heb je hele blog gelezen en vind dat je gewoon je droom moet volgen om van vrouw naar man te gaan of de hele transitie te doen.
    Ik zelf ben gehuwd met een lieve grieks/vlaamse dame en ben ook in gesprek gegaan met haar hoe zij het zou vinden als ikzelf een transitie zou ondergaan van man naar vrouw omdat zij eigenlijk al vrij vroeg bij mij het idee had dat ik meer vrouwelijk was als een man dus vanaf deze kant steunen we jullie en ga er voor en blijf je droom achterna jagen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Zonder jou, geen Charlie

We hebben jou nodig om ons magazine te blijven maken. Kom dus bij de club en krijg:

  • 2 bookzines (nr. 5: voorjaar 2017, nr. 6: najaar 2017)
  • Charlie goodies
  • toegang tot alle online artikels

En natuurlijk het allerbelangrijkste: de wetenschap dat je bijdraagt aan een eerlijk media-initiatief en een stem die nodig is!

Lees Charlie. Deel Charlie. Word Charlie.

Zonder jou, geen Charlie!

Er is meer dan ooit nood aan eerlijke verhalen en het geloof dat we dingen kunnen veranderen. Hell yeah. Word een Charlie en maak ons magazine mee mogelijk.

Ik word lid!