“Ik geloof in mensen. Anders zou ik geen films maken.”

Regisseuse Nathalie Teirlinck over haar liefde voor het vak

Wanneer haar ex-vriend omkomt in een auto-ongeval, wordt luxe-escorte Alice geconfronteerd met haar zesjarige zoontje dat ze bij zijn geboorte achterliet. Dat brengt een rollercoaster aan emoties teweeg. Le passé devant nous portretteert het unieke verhaal van Robin en Alice. De film toont de moeilijke zoektocht naar een balans tussen de angst voor en het verlangen naar geborgenheid.
Ik sprak met de schrijfster en regisseuse van de film: Nathalie Teirlinck (31). Nathalie studeerde in 2007 met grote onderscheiding af aan het departement film van de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten. Ze viel in de prijzen met haar kortfilms Anémone (2006), Juliette (2007) en Venus vs. Me (2010). Ook voor deze langspeelfilm kreeg ze in 2015 op het Internationaal Filmfestival in Rotterdam de Euro-images Award voor Beste Scenario. In haar thuisstad Gent vertelt Nathalie me alles over haar drive, haar onzekerheden en haar ambities.

Nathalie, naast jouw (kort)films, was jij het brein achter videoclips van kleppers als Admiral Freebee en Novastar. Ook de theaterwereld is je niet onbekend. Om de lijst te vervolledigen geef je ook nog eens les als gastdocente aan de Gentse filmschool KASK. Wat is de rode draad doorheen jouw projecten?
“Mijn rode draad is altijd verwondering, nieuwsgierigheid en het verlangen om een boodschap waarvan ik zelf vind dat die een grote urgentie heeft te delen met een publiek. Dat kan een bepaald thema zijn, maar ook een vraag, zoals in Le Passé Devant Nous. Wat als je niet aan een oeroude evidentie zoals het moederschap kan voldoen? Ik kies op basis van het thema het medium waarvan ik vind dat het de boodschap het mooist kan vertellen.”

“Film is een deel van mezelf, wat me kwetsbaar maakt. Maar ik krijg er enorm veel magie voor terug.”

Welke kunstvorm is jouw grote liefde?
“Film, zonder twijfel. Bij film ligt mijn studie, mijn hart, mijn alles. Er wordt wel eens gezegd over mijn andere projecten dat ze een heel filmische insteek hebben. Film is een deel van mezelf, wat me daarom ook heel kwetsbaar maakt. Maar die tol ben ik bereid te betalen. Ik krijg er echt enorm veel magie voor terug.”

Wat was jouw drijfveer om film te gaan studeren?
“Toen ik begon aan mijn filmstudie had ik een heel andere visie dan nu. Ik wilde documentaires maken, vanuit een gênant idealisme bijna. Ik wilde tonen wat er gaande was en daar verandering in brengen. Dat komt deels door het feit dat ik ben opgegroeid met voornamelijk journalistieke impulsen. We hadden geen kabeltelevisie en de traditionele weekendfilm werkte voor mij niet echt prikkelend. Mijn ouders keken wel elke avond naar het nieuws. Mijn liefde voor fictie ontwikkelde zich pas tijdens mijn studie. Als je niet opgegroeid bent met cultfilms, opent de filmschool je ogen. Poëtische verhalen vertellen heeft wel altijd in mij gezeten. Daarom denk ik dat de overstap naar fictie eigenlijk heel logisch was.”

Op de set van Le passé devant nous

Je zegt dat er veel van jezelf in je werk zit. Het aspect van verlaten en verlaten worden keert terug bij alle personages in de film. Herken je jezelf daarin?
“Ik heb een enorme drang naar perfectionisme, misschien is dat ook eigen aan mijn generatie,. Ik ken het gevoel van verlammende faalangst dat daarmee gepaard kan gaan. Daar worstelt Alice ook mee. In die zin is de film ook een beetje een onderzoek naar de vraag: ‘Wat als de angst zo groot wordt dat je beslist om geen rol meer op te nemen of niemand meer toe te laten, omdat daar nu eenmaal geen risico’s aan verbonden zijn?’”

Heb je dan zelf ooit het gevoel gehad dat je ermee wilde stoppen?
“De droom is altijd groot genoeg geweest. Mijn onzekerheid werd tot nu toe gecompenseerd door prijzen en positieve reacties. Ik kan wel niet ontkennen dat er momenten zijn geweest dat de combinatie van de angst voor teleurstelling en de drang naar perfectionisme zo groot werden dat ik bang was dat ik eraan ten onder ging. Je moet jezelf nu eenmaal voor honderd procent smijten als je film wil maken. Dat is zowel de schoonheid als het risico van het vak.”

Je moet je voor honderd procent smijten als je film maakt. Dat is zowel de schoonheid als het risico van het vak.

Je hebt 3 jaar aan Le passé devant nous gewerkt voor de start van de opnames. Toen het dan eindelijk zover was, verkeerde Brussel in lockdown. Heeft de lockdown de opnames beïnvloed?
“De moeilijkheden waarmee we geconfronteerd werden bij het opnemen van de film in die periode zijn peanuts in vergelijking met de dingen die zich later nog afgespeeld hebben. Dat wil ik even benadrukken. Maar het is wel zo dat de lockdown toen heel veel praktische consequenties heeft gehad. Toch heeft die lockdown ook iets heel moois voortgebracht. Omdat het risico zo hoog was, heerste er toch even onrust op de set. Maar al heel snel ontwikkelde er zich spontaan een gevoel van samenhorigheid. We wilden met veertig mensen niet toegeven aan een onberekenbare angst. Samen hebben we beslist om verhalen te blijven vertellen die er volgens ons toe doen. Iedereen koos bewust voor film. Dat is heel bijzonder. Ik krijg er nog kippenvel van.”

Evelyne Brochu (Alice) en Zuri François (Robin)

In de film portretteer je Alice als een antiheld. Geloof je niet dat mensen kunnen veranderen?
“Ik geloof in verandering, maar niet in snelle transformaties. Alice is haar eigen antagonist. De slechterik zit in haar. Antihelden leunen het dichtst aan bij de mens. Iedereen is in zekere zin een antiheld en slachtoffer van eigen fouten. Ik heb in Le passé devant nous nooit een oordeel willen vellen over wat juist of fout is. Niets is louter goed of slecht. Elk personage worstelt met eigen demonen en eigen gevoelens. Hoe onbegrijpelijk dat gedrag ook kan zijn, zoals een moeder die er niet kan zijn voor haar kind, het is een optelsom van wie je bent en wat je hebt meegemaakt. Alice krijgt in Le passé devant nous in die zin voor het eerst de mogelijkheid te evolueren, de beslissingen uit het verleden te trotseren. Ik geloof dus in mensen. Dat is ook de boodschap van mijn film.”

“Iedereen is in zekere zin een antiheld en slachtoffer van eigen fouten.”

Wat zijn de reacties van het publiek?
“Het mooiste compliment dat ik van mensen over Le passé devant nous krijg is dat ze vinden dat de film na de aftiteling blijft doorwerken. Het moeder-kind verhaal wordt vaak gebruikt in films, maar men heeft in die verhalen altijd de neiging het kind te victimiseren en de moeder smachtend naar versmelting te portretteren. Ik doe dat niet. Kinderen zijn veel flexibeler dan ze doorsnee afgebeeld worden. Mijn drie neefjes zaten in de leeftijdscategorie van Robin toen ze van de ene op de andere dag hun moeder verloren aan een hersenvliesontsteking. Ik vind het fascinerend hoe ze daar elk op hun eigen manier op een bijzonder intelligent mee omgaan. Ze zijn niet minder kwetsbaar dan wij denken, maar we onderschatten hun vermogen om loodzware dingen in het leven te kunnen begrijpen en verwerken. Ook binnen de theaterwereld merk ik dat daar soms bij kinderproducties nog een taboe rond heerst. Daar moet in de toekomst verandering in gebracht worden.”

Waar zie jij jouw toekomst? Blijf je binnen de Belgische grenzen of heb je internationale ambities?
“Dat is een goede vraag. Er schiet me maar één stad te binnen waar ik zou kunnen leven. Dat is Kopenhagen, waar ik eerder al een half jaar woonde voor mijn werk. Ik wou stiekem dat het soms anders was. Het zou rock-‘n-roll zijn om nu te kunnen zeggen dat ik plannen heb om te verhuizen. Toch is het niet zo. Door de overprikkeling in mijn job en de thema’s waar ik rond werk, ben ik altijd een beetje op reis in mijn hoofd. Dan is het heel fijn om een kleine stad in het pittoreske Vlaanderen ongegeneerd je thuis te kunnen noemen.”

 

Le Passé devant nous speelt nu in Cartoons (Antwerpen), Sfinx (Gent), Buda (Kortrijk), Aventure (Brussel), Lumière (Bruggen) en Cinema Zed (Leuven).

Wij mogen 2 duotickets weggeven voor de film! Antwoord hieronder op de vraag: Welk film over een ouder-kindrelatie vond jij het beste? Een onschuldige hand zal 2 winnaars kiezen en hen via mail op de hoogte brengen.

Profielfoto van Fleur De Backer Door Fleur De Backer

Fleur is studente communicatiewetenschappen, flapuit, dol op sushi en weetjesfanaat. Zwevend tussen zelfkennis en de zoektocht naar wie ze is, gaat ze goedlachs door het leven. Ze houdt van kansen grijpen, maar ook van zetelhangen en Netflix. Bij Charlie Magazine zet Fleur haar eerste journalistieke stapjes. Zo wordt een kinderdroom werkelijkheid.

17 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Lees Charlie. Deel Charlie. Word Charlie.

We hebben jou nodig om ons magazine te blijven maken.

Kom dus bij de club en draag bij aan een eerlijk media-initiatief en een stem die nodig is!

Zonder jou, geen Charlie!

Er is meer dan ooit nood aan eerlijke verhalen en het geloof dat we dingen kunnen veranderen. Hell yeah. Word een Charlie en maak ons magazine mee mogelijk.

Ik word lid!