Je eigen pooier zijn

Binnenkijken bij de creatievelingen van Barcelona

Barcelona beweert de vierde creatiefste stad ter wereld te zijn. Een plek die zich zo profileert, moet wel cool zijn. Daar gebeuren dingen. Barcelona met de ‘b’ van ‘bruisend’. Of is de waarheid anders? Wie zijn al die creatievelingen? En hoe ziet hun werkleven eruit? Brengt het ook iets op? Of heeft de crisis nog steeds het laatste woord? In deze vierdelige reeks zoek ik antwoorden.

Vandaag komt er een jongen uit Stuttgart binnengewaaid in Espai Born. Hij wil zich informeren over hoe dat eigenlijk werkt, zo’n co-workingruimte. Vroeger was dit een bakkerij, leggen we uit, nu verdienen creatieve freelancers hier hun boterham. Ikzelf schrijf, de anderen doen iets anders. Soms werken we samen, soms ook niet. De hele dag achter een bureau zitten en af en toe eens Facebook checken, ja, dat doen we allemaal. ‘Mag je hier enkel werken met een Apple?’ grijnst de jongen. ‘Goh. Tja…’ Doorgaans zijn de antwoorden op de vragen van bezoekers hartelijk, dit keer is het mager. Schaamrood van achter onze identieke schermen. Zijn we meer snobby dan we dachten?

Uit nieuwsgierigheid of beleefdheid, wie zal het zeggen, vraagt de Duitse jongen ons één voor één wat we doen. Fotograaf Jack dient hem van antwoord; ‘Ik schrijf e-mails. Ik schrijf echt hele goede e-mails.’ Hij laat een lange pauze. De jongen draalt. Jack gaat verder. ‘En als ik geen e-mails schrijf, dan bewerk ik foto’s. Honderden, duizenden foto’s. En als ik geen foto’s bewerk, dan neem ik foto’s. Van mensen die trouwen, meestal.’

Elk weekend van BCN naar ergens in Groot-Brittannië vliegen om er trouwfoto’s te maken, komt Jack voordeliger uit dan in Londen te wonen.

Giacomo staat er op Jacks paspoort. Hij is een Italiaan, maar heeft de laatste acht jaar van zijn leven in Londen gewoond. Zijn bijnaam heeft hij behouden, van het miezerige weer had hij even genoeg. Omwille van de taal, de zon en het strand werd Barcelona zijn nieuwe stek, al waren de  de peperdure prijzen in Londen de voornaamste reden. Elk weekend van BCN naar ergens in Groot-Brittannië vliegen om er trouwfoto’s te maken, komt Jack voordeliger uit dan in Londen te wonen. Of hoe niet fysiek aanwezig te hoeven zijn op kantoor, voor heel wat freelancers kansen biedt om de wereld te ontdekken. Hetzelfde geldt voor mezelf trouwens. Bedankt, digitaal tijdperk.

2

Boven: Jack schrijft e-mails. Rechts: Jack neemt foto’s. © Jack Davolio

Jack is verzot op trouwfeesten. Mensen leren kennen, verhalen horen, emoties meemaken en meefeesten, hij doet niks liever. ‘Ik ben weleens de hardest partying photographer genoemd. Ik ben heel goed in het leuk vinden van mensen. Ik vind bijna aan iedereen wel iets leuk. Het helpt me om mijn job goed te doen.’ Spontaneïteit draagt hij hoog in het vaandel, en dat is aan zijn werk te zien.

’s Middags lunchen we samen en gooit Jack een vraag in de groep: ‘Welk beroep zou je doen als je nu opnieuw kon kiezen?’ Astronaut, dokter, danseres, actrice, accountant by day en porn star by night, de wildste dromen gaan over de tong. Ik bedenk dat zelfs mensen die voor zichzelf werken een pad inslaan dat ze niet op één-twee-drie kunnen (of durven?) verlaten. Zelf vindt Jack fotografie top, maar hij zou ook wel architect van kleine houten huisjes willen zijn. Van die huisjes met maar één leefruimte waarin je enkel kwijt kan wat je echt nodig hebt. ‘Ik hou ervan wanneer de dingen simpel zijn.’

Als je jezelf kan verkopen en niemand verdient geld op je rug, dat vind ik al een groot deel van succes.

Op de dag waarop ik hem interview vertelt hij voor het eerst dat hij samen met zijn Australische vriendin opnieuw naar Londen trekt. Om geld uit te sparen gaat hij er twee maanden bij zijn oudere zus wonen. ‘Ze heeft zeven jaar bij een Engelse bank gewerkt en heeft er écht een groot appartement.’ Voor Jack geldt niet hetzelfde. ‘Ik heb het gevoel dat ik kan kopen en doen wat ik wil, tot op een bepaalde hoogte. De dagen dat ik kan werken zijn zo gelimiteerd. Ja, ik heb mijn vrijheid, maar op jaarbasis verdien ik niet veel meer dan een barman. En hoe goed ik hierin ook word, ik denk niet dat ik er ooit echt veel geld mee zal verdienen.’

Maar zijn reislust en out-of-the-box-denken brengen ook brood op de plank. Na twee maanden in Londen, trekken Jack en zijn Australische vriendin Hannah naar haar thuisland. Als het bij ons geen weer meer is voor bustiers, pumps en zonovergoten trouwfoto’s, dan worden er Down Under wél volop ringen over de vingers geschoven. In tegenstelling tot in Europa kan Jack daar doorgaan met werken en dus meer verdienen. ‘Ik heb maar een beetje meer geld nodig en dan kan ik iemand aannemen die mijn foto’s bewerkt. Dan heb ik meer vrije tijd en kan ik meer foto’s maken, wat ik het liefste doe.’ Volledig van je werk kunnen genieten en enkel doen wat je graag doet, dat is volgens Jack het ultieme succes. ‘Dat je je eigen pooier bent betekent ook al veel’, gooit hij er ergens tussen. Ik moet lachen. Of hij dat even kan uitleggen? ‘Als je jezelf kan verkopen en niemand verdient geld op je rug, dat vind ik al een groot deel van succes.’

3

Espai Born © Jack Davolio

Voor digitale duizendpoot Diana, die het bureautje naast dat van Jack huurt, betekent succes iets helemaal anders. ‘Misschien klinkt het raar, maar ik denk dat je succesvol bent als mensen je kennen. Niet dat je beroemd moet zijn, maar wel dat mensen in je specifieke werksfeer je kennen. Als persoon moet ik mezelf kunnen uitdrukken. Ik ben niet introvert, ik kan niet in de schaduw leven.’  Diana kan haar creativiteit kwijt in het bouwen van websites, ze maakt haar websites zoekmachine-proof en profileert haar klanten op sociale media. Twitter is haar heilige graal. ‘Je moet jezelf durven exposeren en zien dat je het juiste publiek bereikt.’

Mijn werkomgeving is erg competitief. Als je een week of twee niet werkt, verlies je skills.

Omdat ze een langdurig project in Barcelona vond en het hier best naar haar zin had, besloot Diana te blijven. Haar online netwerk is gigantisch, haar imago belangrijk. Mooie foto’s, leuke tekstjes, nog even checken op spelfouten. Alles moet kloppen. Wat ze nog niet heeft geleerd, vindt ze in de hoekjes en kantjes van het web. Haar influencers en peers heeft ze nog nooit in het echt gezien, maar van haar kennis te delen en te verspreiden, wordt ze gelukkig. ‘Dat mis ik een beetje in het echte leven. Mijn werksfeer is zo specifiek, niet iedereen kent iets van online marketing. Soms vind ik het jammer dat ik er niet face to face met anderen over kan praten en discussiëren.’ En dus richt ze haar pijlen op gelijkgestemden online, al is die virtuele werkomgeving niet altijd de gemakkelijkste.

4

Digital Marketing Queen Diana © Jack Davolio

‘Op het web veranderen de dingen de hele tijd. Ik moet veel artikels lezen en naar congressen gaan om altijd een stap voor te zijn. Mijn werkomgeving is erg competitief. Als je een week of twee niet werkt, verlies je skills en volgers. Op sociale media is er elke dag zó veel nieuws en een heleboel artikels en veranderingen. Soms lijkt mijn brein dat niet aan te kunnen.’

Uitblazen, op vakantie gaan, uitslapen, losgaan, we hebben het allemaal nodig, maar het online reuzenrad stopt niet met draaien. Daarom betaalt Diana maandelijks een bedrag voor automation tools, programma’s die haar sociale mediaprofiel up to date houden wanneer zij van haar verdiende rust geniet.

Naast al onze gesynchroniseerde schermen mogen we vooral het echte leven niet uit het oog verliezen.

Als er één ding is dat ondergetekende heeft geleerd door constant te werken in deze bruisende stad, is dat we naast al onze gesynchroniseerde schermen vooral het echte leven niet uit het oog mogen verliezen. Op tijd en stond strandkorrels tussen de tenen, een zonsondergang, wind in de haren en met vrienden in de wind, daar kan geen enkele Apple tegenop. Laat Barcelona daar nu net de ideale stad voor zijn.

In deze reeks:
Deel 1: Good shit happens (inside)
Deel 2: Work hard, play hard
Deel 3: Hoeveel is creativiteit waard?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Zonder jou, geen Charlie

We hebben jou nodig om ons magazine te blijven maken. Kom dus bij de club en krijg:

  • 2 bookzines (nr. 5: voorjaar 2017, nr. 6: najaar 2017)
  • Charlie goodies
  • toegang tot alle online artikels

En natuurlijk het allerbelangrijkste: de wetenschap dat je bijdraagt aan een eerlijk media-initiatief en een stem die nodig is!

Lees Charlie. Deel Charlie. Word Charlie.

Zonder jou, geen Charlie!

Er is meer dan ooit nood aan eerlijke verhalen en het geloof dat we dingen kunnen veranderen. Hell yeah. Word een Charlie en maak ons magazine mee mogelijk.

Ik word lid!