“Ik wil later een klein poedelmuseum in mijn huis”

Jozefien over haar unieke passies: poedels en poep

Iedereen leeft ergens voor. Een job, een gezin, een hobby, een hoger doel in het leven of gewoon een uit de hand gelopen interesse. De mensen die in deze reeks aan bod komen, kozen voor dat laatste. Het is een eer ze te mogen voorstellen, want niets is mooier dan mensen met een unieke passie in het leven!
Jozefien Soetekin Wouters (22) is fulltime nieuwsgierigaard en studente journalistiek. Al van jongs af aan is ze geboeid door twee niet voor de hand liggende zaken. Zowel poedels als de menselijke ontlasting krijgen haar volledige aandacht. Een blog over kak en een poedelcollectie op zolder zijn het gevolg van haar jarenlange interesse.

Wanneer is je interesse voor poedels ontstaan?
“Ik weet niet meer exact wanneer het was, maar zoals elk kind wilde ik een hond. Voor mij was meteen duidelijk dat het een poedel moest zijn. Ik heb dat altijd een cool beest gevonden, zo lekker kitscherig. Als ik een poedel zie word ik instant gelukkig. Op jonge leeftijd ben ik beginnen verzamelen. Bij elke verjaardag of pakjesgelegenheid kreeg ik poedelgerelateerde cadeaus. Zo bouwde ik al snel een hele collectie op.”

Welke items zitten er allemaal in die collectie?
“Vooral heel veel boeken en beeldjes. Die zijn het makkelijkst te vinden. Maar ik heb ook een kurkentrekker, een poedelgieter en zo’n stop voor een wijnfles. Het hoofd van de poedel is eigenlijk de hele stop. Je vindt ook knuffeltjes, ingekaderde foto’s, een mok en verschillende badges in mijn collectie. Vorig jaar kreeg ik van mijn zus zelfs een poedelrok cadeau. Ze vond hem toevallig in een tweedehandswinkel in Rotterdam en was door het dolle heen toen ze hem zag. Die werd natuurlijk zonder nadenken meteen gekocht en ik vind hem echt super.”

Koop je nog steeds dingen bij als je die ergens vindt?
“Ja ja, vooral in de kringloopwinkel. Als ik iets poedelachtig zie kan ik dat moeilijk laten liggen. Ik kom sowieso graag in de kringloopwinkel hoor, ik ga er niet per se op poedeljacht. En als ik er dan toevallig één vind, is dat extra tof.”

En nooit een echte poedel gewild?
“We hebben al een kat, hé. Maar ja, misschien wil ik er ooit wel één. Mijn tante heeft een hond waar ik momenteel meter van ben. Ze zegt altijd dat moest die sterven, het volgende hondje een poedel wordt. Dan word ik zelfs meter van een poedel. Hoe cool is dat? Of ze het echt meent, dat weet ik niet (lacht).”

Waar zie je je collectie later een plaats krijgen in je eigen huis?
“Hopelijk echt in een aparte kamer. Ik zou het wel leuk vinden om ooit een kleinschalig poedelmuseum in mijn huis te maken. Hier bij ons in Aarschot in het cultureel centrum is er een glazen kast gewijd aan ‘de kleine verzamelaars’. Om de twee maanden kan iemand zijn verzameling daar tentoonstellen. Afgelopen jaar heb ik daar ook eens al mijn poedels uitgestald. Het is wel leuk om daarmee iets te kunnen ‘betekenen’.”

Laten we het even over een andere boeg gooien en praten over je tweede tot de verbeelding sprekende interesse: de menselijke ontlasting. Hoe is die passie begonnen?
“Dat is ook al van toen ik nog heel jong was. Ik merkte als kind al dat veel mensen vies waren van kak. Het leek iets waarover niet gepraat mocht worden. Tegendraads als ik ben, vond ik het dan net tof om dat wél te doen. Ook op de scouts was mijn totemproef bijvoorbeeld iets met kak. Als kind droomde ik er zelfs van om wc-madam te worden. Wel pas op mijn pensioen, zei ik altijd, om toch nog bezig te blijven en dicht bij het ‘kakfenomeen’ te zijn. Nu is dat verlangen al wat minder (lacht).”

“De deur van het kleinste kamertje wordt meestal nog angstvallig dichtgehouden.”

Je hebt ook een blog en Facebookpagina over dit thema, zie je dat project nog verder groeien?
“Mijn Facebookpagina ‘Dappere Schijters’ zou ik graag uitbreiden. Op de pagina laat ik dappere schijters tonen hoe zij kakken. Ze vertellen me een leuke anekdote of ervaring en ik neem een foto van hun ‘toilethouding’. Er zijn jammer genoeg niet zo heel veel mensen die dat willen doen. De deur van het kleinste kamertje wordt meestal nog angstvallig dichtgehouden. Er heerst echt nog wel een taboe rond en mensen laten die kant van zichzelf liever niet zien. Het doel van mijn pagina en blog is dan ook om het onderwerp bespreekbaar te maken.”

Een van de ‘Dappere Schijters’. Foto: Jozefien Soetekin Wouters

En de mensen die zich wel kandidaat stellen, zijn die dan ook echt open-minded over hun ontlasting?
“Dat wel. Iedereen kiest er zelf voor om mee te doen aan het project, dus staat er voor open om erover te vertellen. Ik denk ook dat ze wel kunnen zien op mijn Facebookpagina dat het niet de bedoeling is om iemand belachelijk te maken of expliciete foto’s van hun drol online te plaatsen. Het is niet zo dat je echt veel ziet. Na verloop van tijd waren er mensen die toch nog wilden meedoen, omdat ze konden zien dat het allemaal niet zo erg was als waar ze voor vreesden.”

“We praten in geuren en kleuren over onze laatst geproduceerde drol.”

Op welke manier merk jij dat het taboe nog steeds aanwezig is?
“Het valt me op dat als ik over ontlasting praat mensen nog steeds vreemd reageren. ‘Eih’ is de respons die ik het vaakst hoor. Binnen mijn vriendenkring is dat anders, daar praten we echt in geuren en kleuren over onze laatst geproduceerde drol. Omdat het ook gewoon iets nodig, gezond en dus normaal is. Maar buitenstaanders vinden onze openheid soms een beetje raar.”

Probeer je ook echt inzicht te krijgen in de materie?
“Het is niet zo dat ik er wetenschappelijke lectuur over lees. Maar ik vind het wel interessant hoe dat proces in zijn werk gaat. Een specialist kan je mij absoluut niet noemen. Een fanatiekeling, dat misschien wel. Ik heb al een paar keer geschreven over kunstenaars die werken rond kak. Zoals bijvoorbeeld Wim Delvoye met zijn ‘Cloaca’ of kakmachine. Ik vind het wel tof dat ook andere mensen rond dit onderwerp werken.”

Heb je zo nog bijzondere, maar verborgen interesses?
“Niet echt. Aan deze twee heb ik momenteel wel even genoeg.”

Hoe reageert je omgeving op je unieke passies?
“Ik merk wel dat het iets is waardoor mensen zich mij herinneren. Zo hoorde ik laatst van een vriendin van mij dat een klasgenoot van haar, waar ik vroeger blijkbaar bij op school zat, maar die ik mij niet herinner, tegen haar zei ‘Ah, is dat die met haar poedels en kak?’ Dus het is toch iets waardoor mensen mij kennen, zonder dat ik dat zelf eigenlijk echt goed besef. Ach ja, ik weet dat mijn interesses best speciaal zijn, maar ieder z’n ding zeker?’

Zeker.

Foto’s: Toni Claessens
Volgende keer interviewt Toni iemand die houdt van dode dieren.
Profielfoto van Toni Claessens Door Toni Claessens

Toni Claessens is studente journalistiek en een catlady. Reizen doet haar beseffen op wat voor mooie planeet wij leven. Ze heeft een grote liefde voor vreemde talen en zoekt graag naar het perfecte beeld. Mensen die zich inzetten voor anderen op vrijwillige basis, krijgen van haar een puntje meer. Haar motto is: “af en toe wat tegendraads doen dat moet gewoon. Op je oude dag is er nog genoeg tijd om, omringd door 20 katten, braaf bij de stoof te zitten.”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Lees Charlie. Deel Charlie. Word Charlie.

We hebben jou nodig om ons magazine te blijven maken.

Kom dus bij de club en draag bij aan een eerlijk media-initiatief en een stem die nodig is!

Zonder jou, geen Charlie!

Er is meer dan ooit nood aan eerlijke verhalen en het geloof dat we dingen kunnen veranderen. Hell yeah. Word een Charlie en maak ons magazine mee mogelijk.

Ik word lid!