Deze oma is een ervaren soloreiziger

Redactrice Marit vroeg zich af: hoe wil ik zijn als ik 65 word? Ze ging op zoek naar rolmodellen die terugkijken op een boeiend leven, maar die ook vandaag nog middenin het leven staan. Vandaag: Straffe Oma Elisabeth.
Ze werkte in een bedrijf gedomineerd door mannen en reisde de hele wereld over. Eerst met haar man, maar toen hij veel te vroeg, op 56-jarige leeftijd overleed, pakte Elisabeth Speybrouck (83) haar koffers om er alleen op uit te gaan. Wat deze bomma zo straf maakt? Ze blijft optimistisch, ook al heeft ze veel verdriet gekend.

“Stiekem mag ik hier roken van de verplegers. Maar dan moet ik wel alle vensters openzetten. Mijn filtermachine staat ook altijd aan.” Samen met een sigaret en een kop koffie met genoeg suiker, zit Elisabeth klaar om haar verhaal te vertellen.

Elisabeth is moeder van één dochter, oma van twee kleinkinderen en overgrootoma van twee achterkleinkinderen. “De laatste woorden van mijn man waren: ‘Mama, je moet ervan profiteren. Ga met de kinderen op reis, doe het allemaal. Je moet mij nog één plezier doen: je moet een appartement kopen aan het zeetje.’ En dat heb ik gedaan.”

“Toen ook mijn moeder overleed, zei ik: ‘en nu ga ik eens leven’.”

Mijne man was 56 toen hij overleed. Een vliegende kanker noemde ze het. Hij ging naar de dokter omdat hij altijd zo moe was. Toen hij thuis kwam vertelde hij dat hij nog maar drie maanden te leven had. En precies drie maanden later was hij dood. Ik was toen 54.”

Maar dan is het verdriet nog niet gedaan. Een jaar na datum, overlijdt ook haar vader. “Mijn moeder heeft nog geleefd tot haar vierennegentigste. Ik ben haar elke dag gaan opzoeken in het verzorgingstehuis. Toen ook zij overleed, zei ik: ‘en nu ga ik eens leven’.”

Ze nam de eerste paar jaren haar kinderen en kleinkinderen mee naar Griekenland en Tenerife. De rest van haar vrije tijd, reisde ze zelf. “Mijn mooiste herinneringen zijn die van Kreta. Daar heb ik Grieken en Hollanders leren kennen die mij nog altijd komen bezoeken in België. Maak dat mee!”

Elisabeth bleef na de dood van haar man en vader nog tot haar negenenvijftigste werken in het bedrijf De Vaderlandse. “Ik werkte er al vanaf mijn vierendertigste. Meer dan de helft van de medewerkers was man. Ik deed beheer van hypotheekdossiers, een zware job. Ik had mij gespecialiseerd in het Frans, dus al dat Franse gelul, dat kwam natuurlijk naar mij.”

Maar ondergewaardeerd werd ze nooit. “Die mannen hebben mij altijd gerespecteerd. Misschien ook omdat ik al wat ouder was dan de meesten.” Ze beet dan ook wel altijd van zich af. Iets wat altijd al in haar zat, vertelt ze. “Ik zei altijd: ‘Maar die vrouwen die kunnen toch niks, waarom komde het dan aan mij vragen?’ Dat gezever tegen elkaar, dat was juist het plezantste.”

“Ik heb gewoon heel veel pech gehad, maar ik blijf een optimist.”

Dan is het toch even slikken voor Elisabeth. “Toen mijn man gestorven was, waren al die collega’s op de begrafenis. Iedereen. Dat vond ik heel schoon, want die hebben een dag van hun werk laten vallen om daarbij te kunnen zijn.” Na het overlijden van haar man en vader werd ze op haar werk goed opgevangen. “’Zeg, Liseth, we gaan er ene pakken vanavond, we hebben een schoon cafeeke ontdekt,’ zeiden ze dan.”

Na de kop koffie, derde sigaret en een aantal tranen is het tijd voor cola. “Ik drink niet he. Ja, liters coca cola, maar geen alcohol.”

Elisabeth keerde nog veel terug naar Kreta na haar ontslag. “Ik heb daar heel veel plezier gemaakt. Maar hier in België niet zo.” Daarom reisde ze nog een aantal keer met haar vriendin Paula. “Paula was ook weduwe. We gingen samen veel met de auto op reis. Naar waar? Naar Frankrijk, want het was daar altijd zo plezant. Helaas is Paula ook plots gestorven. We hadden altijd goed contact. Ik had haar twee keer gebeld maar ze pakte niet op. De dag na datum kreeg ik een doodsbrief.”

Ondanks alles blijft Elisabeth een open en positieve oma. “Ik heb altijd met dooie af te rekenen. Ik heb gewoon heel veel pech gehad, maar ik blijf een optimist.”

Elisabeth heeft vroeg in haar leven afscheid moeten nemen van veel geliefden. Maar ze heeft het er zeker niet bij laten zitten. “Er was een leven voor en een leven na het overlijden van mijn man. Toen ik eenmaal alleen begon te reizen voelde ik mij terug vrij en gelukkig. Ik heb zijn en mijn wens werkelijkheid gemaakt.”

 

Lees alle Straffe Oma verhalen hier

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Zonder jou, geen Charlie

We hebben jou nodig om ons magazine te blijven maken. Kom dus bij de club en krijg:

  • 2 bookzines (nr. 5: voorjaar 2017, nr. 6: najaar 2017)
  • Charlie goodies
  • toegang tot alle online artikels

Zonder jou, geen Charlie!

Er is meer dan ooit nood aan eerlijke verhalen en het geloof dat we dingen kunnen veranderen. Hell yeah. Word een Charlie en maak ons magazine mee mogelijk.

Ik word lid!