De Charlie Community

Is dit dan quality time?

Ilse wil een leven, geen loopwedstrijd.

Nieuws uit Facebookland: sinds een paar weken kun je als kersverse mama je gedachten delen op ‘The gentlemom’, een frisse pagina voor en door mama’s die net een kindje hebben gekregen. Het bezoekersaantal groeit véél sneller dan de baby’s waar ze het over hebben, en dat is niet vreemd. Heel wat moeders voelen zich moederziel alleen. Gesloopt door slaaptekort tijdens hun drie maanden zwangerschapsverlof – haha, dat woord verlof – vragen ze zich wanhopig af hoe al die anderen het doen, die luid lopen te toeteren dat het allemaal zo leuk en intens is, een carrière combineren met kleine kinderen. En dat quality time het sleutelwoord is, in het weekend en ’s avonds.

Hm. Dan is het bij mij toch een beetje anders gelopen. Dat verhaal wil ik even delen. Want ik heb een keuze gemaakt die nu, bijna tien jaar later, nog nazindert.

Het gebeurde op een zonnige donderdag ergens in juni. Ik werkte als journalist voor een bekend vrouwenblad en was bezig aan een artikel over de diepzinnige vraag waarom je vaak een prachtige, jonge vrouw aan de arm van een oude vent ziet, maar nooit andersom. Ik was bijna toe aan de wereldschokkende verklaring voor dit fenomeen, toen ik gebeld werd door de kleuterschool van mijn dochter van vijf. Of ik dringend wilde komen. Het ging niet goed met haar. Nu meteen? Ja, zei de juf. Was ze gevallen, bijna gestikt, had ze hoge koorts? Nee, zei de juf. Maar toch moet je meteen komen, je zal zien waarom. Ik gooide mijn spullen in mijn handtas en snelde naar de school. Toen ik aanbelde en de deur met een licht gezoem openschoof, viel het me op hoe stil het daar was. Het had iets onheilspellends, een school hoort gevuld te zijn met het geluid van vrolijke kinderstemmen. Ik liep haastig de gangen door tot het lokaal van de nabewaking. Nergens zag ik kinderen. Eenmaal binnen leek het of ik in een andere wereld terechtkwam. In een schommelstoel die bij het raam stond, zat de juf, met mijn dochter op schoot. Net een oma met haar lievelingskleinkind. Het zonlicht verlichtte de grijze haren van de juf, en mijn dochter keek me met waterachtige oogjes aan. Van de koorts? Van het huilen?

In een schommelstoel zat de juf, met mijn dochter op schoot. Net een oma met haar lievelingskleinkind.

‘Marieke heeft de hele middag geweend’, zei de juf. ‘Ze heeft een beetje koorts, niet eens zoveel. Maar ze wil je vaker zien. Dat is alles. Daarom heb ik je gebeld.’

Ik ging zitten, mijn dochter kroop bij mij op schoot. En ik wist het even niet meer. Waar haalde deze vrouw eigenlijk het lef om me hiervoor te bellen en mijn werk te doen onderbreken? Ik wilde er iets over zeggen, maar de juf was me voor. ‘Je hebt het misschien gezien daarnet: de school is leeg. Jij komt altijd als laatste je dochter halen. Ze vindt dat erg.’ Dit maakte me tegelijk kwaad en triest. Waarom was mij dat eigenlijk zelf nooit zo opgevallen, dat wij altijd de laatsten waren om onze dochter op te halen? Maar met welk recht ging de juf zich hiermee moeien? Ik dacht op dat moment nog maar één ding: wegwezen hier. Voor ik nog meer dingen te horen kreeg die mijn wereld meer deden daveren dan de vraag over oude mannen en knappe vrouwen die een uur eerder nog al mijn aandacht had opgeëist.

Om een lang verhaal kort te maken: mijn dochter bleek een ‘stille longontsteking’ te hebben. Een longontsteking zonder hoesten. Best wel gevaarlijk, vooral omdat je het niet snel in de gaten hebt. Ze moest veertien dagen thuisblijven. Ik nam twee weken vakantie.

Na die veertien dagen ben ik nooit meer fulltime gaan werken.

Dat is nu bijna tien jaar geleden. Ik heb die keuze gemaakt vanuit mijn hart. Heel plots, heel instinctief. Niet om wat de juf had gezegd. Wel omdat ik het al veel langer wist, maar niet wilde toegeven: een fulltime job combineren met een gezin, ik kon het niet. Of nee, ik moet hier toch nuanceren: ik kon het wel, maar het was niet gezellig. Het had niets meer te maken met de droom die ik ooit had. Ik zou een warme moeder zijn, we zouden elke dag heerlijk eten, mijn kinderen zouden altijd zoetjes braaf zijn. De realiteit was: ik was doodop. En samen met mij was iedereen bij ons thuis moe. Zelfs te moe om in te zien dat we dit moe waren.

Ik kon het wel, fulltime werken, maar het was niet gezellig. Ik was doodop.

Dus ging ik halftime werken. Zelfde job, maar ik schreef minder artikels. Ik was bang dat we het financieel niet zouden aankunnen, maar dat bleek niet nodig. Wie minder gaat werken, zal het beamen: je maakt meer zelf, je hebt minder nodig. Het scheelde haast niets. Echt.

 

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

 

Toch is dit geen verhaal dat zomaar een goede afloop kent. In de jaren waarin ik tijd had om na te denken over de balans tussen carrière en gezin, is me één ding duidelijk geworden: we staan een heel eind wat de emancipatie van de vrouw betreft, maar we staan eigenlijk nergens wat de emancipatie van moeders betreft.

Er is geen plan. Je moet kiezen. En wie kiest, verliest. Dat is de weg die je als jonge moeder te gaan hebt.

Het is zoals de Franse feministe en historica Yvonne Knibiehler zegt: ‘Tijdens de tweede feministische golf, in de jaren ’60, kwam het erop aan dat vrouwen zich professioneel konden ontplooien. Om dat te bekomen, moesten vrouwen ontkennen dat moederschap iets is wat tijd in beslag neemt. En daar zijn we in blijven steken.’

Het is taboe om als jonge vrouw met een masterdiploma op zak te zeggen dat je graag thuis bent, bij je kinderen. Je bent in de ogen van anderen al gauw iemand die ‘zich heeft laten doen door haar man’, iemand die niet geëmancipeerd is. Maar daar had dit niets mee te maken. Uiteraard moeten vaders ook hun rol opnemen, maar hoe koppels de zorg verdelen, dat is een andere discussie.

Ik had in elke vezel van mijn lijf het gevoel dat ik niet de moeder was die ik wilde zijn. Mijn ambitie reikte verder dan ‘ik wil een toffe job’. Ik wilde een leven, geen loopwedstrijd. Ik vind dat verlangen niet ongeëmancipeerd, integendeel. Feministisch zijn, is je eigen keuzes durven maken, hoe die er ook uitzien.

Ik wilde een leven, geen loopwedstrijd.

Ik heb dus tijd gekocht. Dure tijd. Niet alleen om te zorgen, ook om na te denken. Gaandeweg kwam ik tot het inzicht dat je kinderen opvoeden eigenlijk niet als een levenslang project moet zien. Kinderen zijn maar een dikke 15 jaar dicht bij jou. Laten dat nu toch vaak net díé jaren zijn waarin de meesten ook nog hard aan hun carrière timmeren. Wat een slechte samenloop van omstandigheden. Hoe meer ik afstand nam van de hele situatie, hoe vreemder ik dit eigenlijk vond. En hoe meer ik dacht: we moeten dit herbekijken.

Ik kreeg een idee. Ik denk dat we moeten evolueren naar een tijd waarin elke vrouw voor zichzelf een 45-jarenplan maakt. Een volledige loopbaan zal straks gemiddeld 45 jaar duren. Die 45 jaar moet je opdelen, naargelang je levenskeuzes (een relatie of niet, kinderen of niet, enz). Ik geef mezelf even als voorbeeld:

45 jaar in totaal:

• eerste schijf van 15 jaar: de groeifase – tussen 22 en 37 jaar

Vanaf mijn 22ste heb ik mijn weg gezocht als journalist, op mijn 31ste en 34ste kreeg ik twee kinderen.

tweede schijf van 10 jaar: de denkfase – van 37 tot 47 jaar

op mijn 37ste ging ik deeltijds werken. De tijd die overblijft, dient enkel om te zorgen dat iedereen rondom mij maar ook ikzelf gelukkig ben. Niets moet, alles kan. Zo komt er lucht in mijn hoofd, voor nieuwe ideeën.

derde schijf van 20 jaar: de vliegfase – van 47 tot 67 jaar

De kinderen zijn groter, in deze periode moet ik de gedachten van de voorbije tien jaar vorm geven. Teruggeven aan de maatschappij wat ik heb gekregen: tijd, warmte, mildheid, overzicht en vooral: inspiratie. Ik noem het de ‘vliegfase’ omdat je opnieuw je vleugels uitstrekt, maar ook omdat je kinderen stilaan het nest uitvliegen en jij gewoon met hen meedoet en ook nieuwe wegen opzoekt.

Dit 45-jarenplan is eigenlijk een aflossing van de wacht. Moeders die dat willen, krijgen de kans om een soort van deeltijdse ‘family sabbatical’ te nemen, terwijl de jonge wolvinnen die (nog) geen gezin hebben, de fakkel van hen overnemen, samen met de veertigplussers die niet meer zo hoeven te zorgen voor hun gezin.

Het is geïnspireerd op andere culturen, waar moeders die net kinderen hebben gekregen, geholpen en gesteund worden door andere vrouwen.

En het is ook een tegengif tegen de vreemde manier waarop soms naar vrouwen wordt gekeken die in de menopauze zijn aanbeland. Veertigers zijn straks de reddertjes van onze samenleving, let maar op.

Ik hoor in de verte al roepen: ‘Jij denkt toch niet dat jij na jaren deeltijds werken de leuke jobs in je schoot geworpen gaat krijgen? ‘ Inderdaad, zo makkelijk zal dat niet gaan, want dit idee gaat uit van solidariteit, en in onze kapitalistische samenleving is het ‘ieder voor zich’.

Toch geloof ik in mijn experiment, ook omdat het in onze natuur zit. Gyneacologe Ingrid Theunissen zegt in Marie-Claire: ‘In de menopauze maken vrouwen meer mannelijk hormoon aan waardoor je energieker en ondernemender wordt. Het is hét moment voor vrouwen om hun leven en hun carrière opnieuw in handen te nemen.’

We zullen allemaal langer moeten werken, maar we kunnen dat niet blijven doen aan het ritme van vandaag.

Of we betogen of niet, we zullen allemaal langer moeten werken. Mannen en vrouwen, moeders en niet-moeders. Dat is eigenlijk niet zo erg. Wat wél erg is, is dat we dat niet kunnen blijven doen aan het ritme van vandaag. Als je alle moeders fulltime doet werken, hol je de maatschappij van binnenuit uit. Dan worden onze kinderen kleine Mariekes met onzichtbare longontstekingen die niet verzorgd worden. En waar de staat dan weer dure ziekenhuiskosten voor moet betalen. Dan worden heel wat werkende moeders wandelende wrakken en mag de staat de burn-outs betalen.

Ik denk dat het meer moet aangemoedigd worden om menselijke keuzes te maken. Kijken naar wie wannéér werkt. Alles draait om timing. Geen timing van week tot week, maar timing van een heel leven. Zet de klok gelijk met je hart.

Waarom zou die kwetsbare groep jonge ouders nog méér onder druk gezet moeten worden? Geef ouders toch de kans om vanuit hun hart te kiezen. Laat moeders een plan opstellen. En omarm ze, als ze als rijpe, milde en wijze vrouwen aan fase 3 beginnen. Je zult zien: het loont. En wat nog meer is: onze kinderen zullen u dankbaar zijn.

Lees ook het artikel van redacteur Philippe over tijdskrediet en de machocultuur in het bedrijfsleven.
Share on Facebook0Tweet about this on TwitterPin on Pinterest26Email this to someone

Ilse Ceulemans danst moeiteloos de chachacha, heeft talent voor tabouleh en vindt het oké om te reïncarneren als polygame paradijsvogel in West-Afrika. Wegens rijangst brengt ze grote stukken van haar leven wachtend door, op koude perrons en aan treurige tramhaltes. Wat ze dan denkt, deelt ze met u.

3359 3307
203 reacties
  • Marc Schoeters

    Ps. Met “beste Ilse” in mijn bijdrage bedoel ik natuurlijk NIET Ilse Ceulemans maar wel Ilse M. in een van de bijdragen onder dit artikel!

  • Marc Schoeters

    Beste Ilse. Jouw bijdrage is hartverwarmend. Eindelijk woorden van iemand die echte en creatieve diepgang in het leven zoekt – te midden van al dit gezeur en geweeklaag van oppervlakkige egoïsten. En ik bedoel zowel de egoïsten die denken dat een “loopbaan” het echte leven is, als de egoïsten die hun “kinderwens” als een heilig recht zien. Ik doorzie als alleenstaande zonder kinderen haarscherp het egoïsme van mensen met kinderen. Mensen die alles willen – en daar anderen voor laten opdraaien. Mensen met kinderen en die voltijds werken, werken in de praktijk van hun bedrijf of organisatie natuurlijk NIET voltijds. Ze willen gewoon zo gemakkelijk mogelijk fulltime betaald worden om hun egoïstisch huisje-tuintje-kindjes-project te verwezenlijken. En het zijn de mensen zonder kinderen die voor alles opdraaien – op de werkvloer en daarbuiten. Zo is het nog altijd gemakkelijk om tijdkrediet te krijgen voor “zorgtaken” maar loopbaanonderbreking om iets creatiefs te doen met je leven of diepgang te zoeken kan niet meer. Alleen het consumentisme telt nog – huis met tuintje liefst buiten de stad, tweede auto voor het transport van de kindjes, enzovoorts. West-Europees gezinnen met kinderen zijn op wereldvlak de grootste consumenten en vervuilers. Met de tweede auto naar het werk – en de kindjes continu oorontstekingen en aandoeningen door de slechte luchtkwaliteit! Fijn toch – kinderen op de wereld zetten en tegelijk die wereld kapotmaken. Wie én kinderen wenst én voltijds wil blijven werken is gewoon dom en/of egoïstisch.

  • Julie

    Allemaal mooi, maar er zijn ook moeders die niet kunnen kiezen om halftijds te werken, mama’s die er alleen voor staan ….

  • Eddy Eykholt

    Leuk artikel. Zonde van de vele reacties van mensen die de toon van het stukje niet goed begrepen hebben.

  • Ann Wouters

    Je had al onder een steen moeten leven om al die stukken over de balans tussen gezin en werk te missen. Nu, ik leef een beetje onder een steen, want de impact was mij duidelijk ontgaan. Tot ik de artikels (de vrouwen- en de mannenversie) grondig doornam en de cijfers tot mij doordrongen. Blijkbaar spreekt het heel wat mensen aan, waaronder mezelf. Dus kon een artikel op mijn eigen blog niet ontbreken.
    http://entoenwerdikmama.blogspot.be/

  • Hauman

    Via ondervermelde link kom je bij een artikel van mij dat ook arbeidsduurvermindering voorstelt vanuit een andere invalshoek dan het gezin, namelijk vanuit het standpunt van de werklozen. Een arbeidsduurindex zou immers de hoeveelheid werk beter verdelen onder de werkenden en werklozen.
    Voor Europa staat deze index momenteel op 33 uur per week, voor België op 34. Als het economisch niet goed gaat of alleszins als er minder vraag naar arbeid is, dan zakt de index, bij een grotere vraag naar arbeid kan de index mee stijgen. Ik hoop dat dit principe mee kan helpen in deze discussie.

    http://users.telenet.be/arbeidsduurindex/

  • Chantal

    “Het is taboe om als jonge vrouw met een masterdiploma op zak te zeggen dat je graag thuis bent, bij je kinderen.”

    Ik ben met onderscheiding afgestuurd als handelsingenieur en ik heb een carrière opgebouwd in het buitenland. Mijn man en ik verdienen goed geld en we reizen de wereld rond. Mijn ouders zijn trots en de maatschappij ziet me als een geslaagde geëmancipeerde vrouw.

    En toch vraag ik me af… was dit het nu allemaal waard? Ik heb de afgelopen jaren zoveel stress gehad om het niveau van manager te bereiken. Nu sta ik dan eindelijk waar ik wilde staan en ik voel me teleurgesteld. Het bedrijfsleven geeft me niet de voldoening waar ik op gehoopt had. Ik nader de 30 en ik wil aan kinderen beginnen. Eigenlijk zou ik nu al een stapje terug willen zetten om mijn leven terug op balans te krijgen.

    Ik denk dat de maatschappij me zal veroordelen omdat ik geen “goed excuus” heb om gas terug te nemen. Mijn moeder vindt het nogal vroeg om nu al minder beginnen te werken. Mijn man is gewend aan het luxe-leven dat we hebben opgebouwd als tweeverdieners en heeft het moeilijk om daar stukjes van op te geven.

    Ik voel me schuldig omdat ik niet meer aan de rat-race wil deelnemen. Ik wil graag zelf mijn huis poetsen, in plaats van de poetsvrouw. Ik wil graag zelf koken, in plaats van te gaan uiteten of naar de traiteur te gaan. Ik wil graag een goede vrouw zijn en tijd investeren in mijn huwelijk. Ik wil graag meer tijd voor mezelf.

  • Heleen

    Heel herkenbaar. Vandaar de massale reacties op deze blog. Ik hink ‘r een beetje achteraan. De vraag hoe we moederschap kunnen combineren met (betaald) werk is blijkbaar ‘hot’ en spreekt velen aan.

    Laten we er dan met z’n allen werk van maken om de ‘ploetermoeders’ wat te helpen. Volgens mij bestaat er niet één zaligmakende oplossing die voor iedereen werkt. Elk kind en elke ouder is verschillend. Het zou fijn zijn om een keuze te krijgen. Moeders die voluit carrière willen maken moeten daar de kans toe krijgen. Moeders die er op woensdagmiddag en tijdens de vakantiedagen voor hun kinderen willen zijn, moeten dat ook kunnen. En het zou leuk zijn dat het financieel haalbaar is allemaal, en dat de zorgende moeder ook een leefbaar pensioen geniet, na 45 jaar ploeteren. Enfin, ploeteren met kids thuis duurt iets minder lang, but you get my drift.

    Ik heb er geen kant en klare oplossing voor. Want elke situatie is anders. Mijn kids van 15 en 11,5 bvb. vragen nu eigenlijk méér aandacht dan toen ze naar de basisschool gingen.

    Misschien kunnen we denken in de richting van een systeem waarin moeders hun werk wat meer delen ? Een systeem waarin carrière tijgerinnen hun kroost zo nu en dan in de zorg kunnen laten bij thuismoeders, die tegen betaling zorgen voor huiselijkheid en opvang ? Misschien bestaat dat al ?

    Misschien zou de zorg voor kinderen en huishouden gewoon betaald moeten worden ? Want het is hard werken.

    Wat denken jullie ? Er lijkt een echt platform te bestaan om dit dilemma verder te bespreken.

  • Greetje Van Buggenhout

    Dit blijft een ongelofelijke zoektocht. Hoe kan je nu een perfecte balans vinden tussen werken (wat we toch heel graag doen) en onze kinderen (die we ongelofelijk graag zien).
    Het verhaal van de Dingenzoekers.be:
    Vier jaar geleden, een opdracht voor Zone03 (DMCity), een kofferbak als zitbank en twee vrouwen die wanhopig op zoek zijn naar de sluitende formule om kinderen én werk te combineren. Twee vrouwen met dezelfde passie én dezelfde frustratie…
    Minder werken is geen optie, maar minder de kinderen zien al helemaal niet!
    Die namiddag zijn we samen op het idee gekomen om zelf reportages te gaan maken, samen met onze kinderen. Zo kunnen we ook andere mama’s en papa’s inspireren om samen kostbare tijd met hun kroost door te brengen.
    Ondertussen is dit allemaal een tijd geleden, hebben we samen een boek gemaakt en een online magazine voor kinderen en hun baasjes opgestart. Ik (Greetje Van Buggenhout, fotografe) ben Kristien In-‘t-Ven (journaliste en schrijfster) nog steeds erg dankbaar voor dit gesprek. Ik ben ervan overtuigd dat zonder ons gesprek in de kofferbak, ik een veel ongelukkigere mama zou zijn. Graag wil ik alle mama’s en papa’s die ook op zoek zijn naar een formule een hart onder de riem steken. Maar vooral ook jou bedanken om dit gevoelig onderwerp in de media te gooien.

  • Steffie

    Ontzettend herkenbaar allemaal. Maar het moet kunnen? Kan je het financieel dragen? Wat als je partner een arbeidersloon heeft en jij een gewoon bediendeloon? Het lijkt hier alsof iedereen een managersloon heeft en met een vingerknip zijn toekomst een andere wending kan geven. Een ver familielid zei ooit: ‘al die stress vandaag in de jonge gezinnen is omdat de vrouw persé wil meewerken voor de luxe. Om alles te kopen wat ze willen. En daardoor zijn ze constant moe, roepen al eens op hun kinderen, durven eens een mep te geven. Maw, de kids zijn de slachtoffers’. Heel makkelijk spreken voor hem met een vet salaris elke maand. Zijn vrouw moest nooit gaan werken en ze huurden heel goedkoop een woning waar ze eigenlijk niet echt recht op hadden. Maar kom… Ikzelf ging en ga steeds mee uit werken, om de rekeningen mee te betalen. Omdat we er anders met het loon van mijn man alleen gewoon niet komen. Dus dikke zever dat je zomaar kunt kiezen. En dat het puur om de luxe gaat. Hoe vaak probeerde ik een job dichter bij huis te zoeken om het zo een beetje makkelijker te maken. Als je niet hooggekwalificeerd bent, vergeet het! Als je maar een simpele bediende bent, én je bent de 35 gepasseerd, vergeet het! Niemand staat te roepen voor jou, toen niet en nu nog minder. Het is héél weinig mensen gegund om zo’n idealistische carrièrewending ook effectief uit te voeren. Ons geluk was dat mijn man regelmatig in ploegen werkte. Hij was er dan ’s ochtends voor de kinderen of ’s avonds, zodat ze toch al eens in een rustigere omgeving thuiskwamen. Als hij met de late stond en ikzelf rond 18u thuiskwam, stond ik daarentegen badend in het zweet achter de kookpotten, vaak nog met de jas aan want de beide meisjes hadden honger en ik wilde ze snel eten geven. Liefst zoveel mogelijk vers. Dan het huiswerk want één van beide meisjes had het moeilijk. En als ze in hun bedje lagen, vloog ik op de afwas om rond 21u doodmoe voor tv te zakken. We hebben ze grootgekregen. Ze zijn nu jong volwassene die hogere studies doen. Ons leven is nog steeds een carroussel, de rekeningen blijven komen. Kinderen in het hoger onderwijs kosten veel geld, dus blijf maar werken. Ik ben doodmoe ondertussen van de voorbije 20 jaar. In mijn dromen zag ik het helemaal anders, net als zoveel moeders ongetwijfeld. Maar dromen zijn bedrog! Realiteit is dat je financiële zekerheid moet hebben want als je naast de zorg voor je kindjes, de rekeningen niet meer kunt betalen, wordt het nog eens zo erg. En als mama thuisblijven of deeltijds gaan werken? Ideaal natuurlijk, op voorwaarde dat het kan. Maar het zal niet de eerste mama zijn die door haar echtgenoot in de steek gelaten wordt en dan terugvalt … op niets. De ideale wereld bestaat niet en er zal nog héél véél water naar de zee moeten vloeien eer we nog maar een ietsepietsie klein beetje de goede richting uitgaan. Getuige daarvan de vele alleenstaande moeders die een wanhopige oproep doen naar huisraad en textiel in de vele FB groepen.

  • Sandra

    Prachtig artikel over hoe wij vrouwen in deze 21ste eeuw eigen keuzes kunnen en zouden moeten maken ongeacht wat de maatschappij vind of wat de regering van ons verwacht. Respect voor vrouwen die (bijna) full time werken en het moederschap oppakken. Ik had geen moment van mijn opgroeiende kind willen missen. Maar ik wil ook niet zeggen dat het makkelijk is.
    Ook ik heb een keuze gemaakt om voor mijn kind te zorgen. Ik was al 40 toen ik moeder werd, gaf mijn carrière op, verkocht mijn eigen huis om samen een nieuw huis te kopen. Wel op een gegeven moment twee dagen naar de opvang om als zelfstandige te beginnen. Het is mooi als dat mogelijk is en het financieel ook haalbaar is. Zelfs nu ik in scheiding had ik het niet anders gewild. Ondanks dat ik nu nog afhankelijk ben van mijn bijna ex is dat een gevolg waar ik enerzijds geheel niet blij mee ben maar anderzijds is het moeder zijn gewoon een volwaardige job!
    Vaak door mannen en vrouwen zwaar onderschat, zowel emotioneel als mentaal. Ik ken genoeg vrouwen die na 4 maanden thuis helemaal gek worden en verlangen naar hun werk dan denk ik wel eens ‘waar ben je aan begonnen’? Ja zo zwaar is het dus blijkbaar.
    Maar voor al die moeders die de keuze maken om thuis te blijven: regel alles heel goed met je partner. Een open communicatie en duidelijke afspraken over hoe het moet en wat er verwacht wordt…juist als het mis gaat. Want het is okay als je relatie in orde is, maar kom je in een scheiding terecht reken maar dat je dan wel degelijk recht hebt op partneralimentatie, maar dat ook nodig hebt om alles weer opnieuw op te bouwen.

  • Monique Vierendeel

    Prachtig, had het zo nog niet bekeken, maar heb het inderdaad ook onbewust zo ingedeeld. Veel geïnvesteerd in mijn zoon, zijn vrienden, onze vrienden en het werk geïntegreerd. Heb vandaag nog geen moment spijt. Kom helaas vele madammen tegen met een burn out. Ongetwijfeld zullen vele vrouwen iets hebben aan de ideeën.
    Monique

  • Gerlinde

    Raar dat de juf enkel de mama opbelt.
    Raar dat de tijd rijp is waarin ‘enkel’ de vrouw voor zichzelf een 45-jarenplan zou moeten kunnen maken.
    En tenslotte is de auteur vermoedelijk te jong om te beseffen dat in fase 3 de zorg voor de kinderen gewijzigd is in de zorg voor de ouders die (hopelijk) altijd tijd voor jou (en je kleinkinderen) hebben gemaakt. Of ga je hen in het rusthuis droppen tot de verpleger je belt dat je ouder wegkwijnt van verdriet omdat hij/zij je wat meer wil zien?

  • Marjan Op de beeck

    Toen ik 28 jaar geleden zwanger was van ons eerste kindje, ging de instelling waar ik werkte failliet. Er werd me een andere job aangeboden maar daarvoor zou ik iedere dag heel wat tijd in de auto moeten doorbrengen, dus besloten we even af te wachten. Dit afwachten werd uiteindelijk thuis-blijven voor onze drie kinderen, wat in die tijd nog niet scheef werd bekeken.
    Het werd een zalige tijd. ’s Morgens in alle rust klaarmaken voor school, ’s middags thuis boterhammen (of warm) eten, om half 4 naar huis en volop tijd voor huiswerk, knutselen, spelletjes, … De woensdagnamiddag is een apart verhaal. Er kwamen altijd wel kinderen spelen; sommigen begonnen al te sniffelen om te ruiken of ik iets gebakken had voor het vieruurtje. En dan de verjaardagsfeestjes! Een kinderfeest met een groot spel en lekker smullen of als ze wat groter werden, een ontvangst met een rode loper, beveiligingsagent, fotoshoot en dansfeest. Grote kosten denk je dan, neen, alles in eigen beheer met behulp van veel inspiratie, creativiteit en grotere zus. Het waren zalige momenten.
    Naarmate de kinderen wat groter werden, kwam er ook wat meer tijd vrij. Maar dan kwam de vraag van de school om leesmama te zijn, of creamama, om mee op uitstap te gaan en de parochie had ook nog wel wat helpende handen nodig. Dus zeker geen verveling.
    Ik heb nooit spijt gehad van de keuze om thuis te blijven, had het iets anders gelopen zou ik wel halftijds blijven werken zijn maar zou de papa niet de +48-urenweek hebben kunnen werken die hij nu heeft. Hoe je het ook verdeeld, de kinderen mogen nooit het slachtoffer zijn van het werk van mama of papa, zij zijn zo kostbaar en de toekomst van onze maatschappij, laat ons toch het beste geven aan onze kinderen en daar hoort ook een gezinsleven bij.

  • theo vervloet

    als ilse ceulemans rijangst heeft, dan zijn er misschien ook andere fobiën waar ze onbewust last van heeft of die haar tegenhouden risico’s te nemen en vooruit te gaan in het leven en met zichzelf. De self-fulfilling prophecy van moeders met kinderen en de “non quality time” die dit met zich mee zou brengen is een steeds groeiend probleem en wordt door de maatschappij opgedrongen. Eens met doorheeft dat het leven U niet wordt voorgeschreven , maar dat je dat zelf moet in handen nemen. Het eerste is leren aanvaarden dat zaken niet zijn zoals je altijd wil of wenst, maar dat leren aanvaarden van situaties, tegenslagen, loslaten van sommige vooroordelen, het leven een stuk aangenamer maakt.
    Veel succes ermee.

    Theo Vervloet: vader van vijf en grootvader van negen.

  • Patrick

    Toen ik gisterenavond Ilse op radio 1 hoorde, was dit een bevestiging voor mij dat ik samen met mijn partner op het juiste pad ben beland. Toen mijn vrouw zwanger was van onze oudste dochter, kreeg ik een naar gevoel vanbinnen. Toen werkte ik 60 uur en meer per week. In een klein familie bedrijf waar je als werknemer hoort klaar te staan op ieder moment van de dag. Ik besefte toen dat ik mijn kind nooit zal kunnen leren kennen. En dat ik hierdoor heel veel waardevolle momenten zou mislopen. Het vader dochter schap stond toen op de helling. In die tijd heb mij ik moeten los worstelen van oude overtuigingen om dichter bij mijn gezin te komen.
    Ik heb nu al heel veel tijd samen doorgebracht met mijn gezin en wens dit nog wel even zo te behouden. Al denk ik nu wel steeds meer en meer vooruit over mijn toekomst. Mijn oudste dochter is inmiddels naar het eerste middelbaar. Langzamerhand ontstaat er steeds meer en meer tijd. Ik zit dus zoals Ilse het beschrijft in de denkfase.
    Onze kinderen zijn ons ontzettend dankbaar en dat een zeer belangrijke waarde. Een prachtig geschenk die je als ouder mag ontvangen.
    Als vader heb ik een belangrijke taak binnen het gezin, simpelweg stoeien met de kinderen, wat voor hen een manier is om zich te ontladen van de dag dagelijkse sleur. Als je als vader tot over je oren in het werk zit kom je aan deze simpele handelingen niet toe.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *