Houden van een man met erectieproblemen

Voor de buitenwereld zijn wij een modelgezinnetje. Bijna 20 jaar gelukkig samen met mijn droomman, twee kindjes (jawel, een jongen en een meisje), huisje, tuintje. Alles erop en eraan. Maar waar niemand meekijkt, tussen de lakens, is het minder rooskleurig. Mijn man heeft problemen om hem recht te krijgen en dat is altijd zo geweest.

Waarom ik dan zoveel jaar geleden in deze relatie gestapt ben? Hij is in alle opzichten – behalve dat ene domein – de ideale man voor mij. We zien elkaar doodgraag, samenleven is elke dag een feest. Echt waar. We delen veel interesses en voelen elkaar feilloos aan, hij is mijn ultieme soulmate. Met niemand voel ik meer op m’n gemak. We hebben het zalig samen. Behalve in bed. Daar is het altijd een beetje moeilijk geweest.

Ik zal nooit onze eerste kus vergeten. Een beetje beschonken op een nieuwjaarsavond beland in een achterzaaltje, waar we de tegen de sterren op zaten te tongzoenen. Groot was toen mijn verwondering dat er daarbij niets gebeurde ‘daar beneden’. Geen kik. Hij was toen nochtans pas 20, in de fleur van z’n leven, een gezonde sportieve man.

Mijn enthousiasme om met hem in een relatie te stappen was aanvankelijk dan ook niet erg groot, maar geleidelijk aan rolde ik er toch in. Er bleek mettertijd toch beweging in te zitten, down there. Weliswaar onvoorspelbaar, en met geduld… Híj was zot van mij, maar de fysieke uiting daarvan volgde niet altijd. Ik begreep het niet. De mannen die ik ervoor had gekend waren allemaal zo gretig, zo zijn mannen toch? En hier had ik er eentje vast die helemaal niet beantwoordde aan die clichés: denken mannen niet allemaal slechts aan één ding? Wat was dat van die 7 seconden?

Híj was zot van mij, maar de fysieke uiting daarvan volgde niet altijd. Ik begreep het niet.

Hulp werd ingeschakeld: in eerste instantie klopten we aan bij de huisarts. Mijn man onderging allerlei testen waarbij niets abnormaals werd gevonden: hormoonspiegel oké, en ook de testen bij de uroloog gaven aan dat alles in orde was. Conclusie: geen lichamelijke oorzaak, het zit tussen de oren. Helaas niet echt geruststellend, want hoe werk je daaraan? Belangrijk om te weten is dat ik zowat de meest stabiele en traumavrije man ter wereld heb. Hoe kan het dan tussen z’n oren zitten?

Er werd ons een seksuologe aangeraden, maar ook die bracht niet veel soelaas. Een oudere vrouw die hem eens zou leren ‘hoe het moest’. Tja, dat was misschien ook geen ideale casting. En je schroom overwinnen om met een vreemde over de meest intieme dingen ter wereld te praten, was ook niet evident. Ook niet voor mij, de partner die mee op consultatie moest (hey, ík heb toch geen probleem?).
 Zo bleven we aanmodderen zonder veel toekomstperspectief, met als enige hulpmiddeltje Cialis (een soort van Viagra).

Een jaar geleden kwamen we echt in een serieuze (seks)dip terecht en stond onze relatie op springen. In een wanhoopspoging zochten we een andere (mannelijke) seksuoloog. Eindelijk kwam er wél wat in beweging. Ook hier was er geen mirakeloplossing, maar wel iemand waarmee we konden praten en die vooral óns erover leerde praten. Het klinkt eenvoudig, maar dat is het niet. Stap voor stap werd het vertrouwen op seksueel vlak hersteld, dat in de loop der jaren helemaal in de knoop was geraakt. De ‘emotionele constipatie’ werd losgemaakt, wat ons ruimte gaf om opnieuw iets positiefs op te bouwen. Bij erectieproblemen is vertrouwen de allerbelangrijkste factor om weer controle te krijgen. Ik besef nu ook beter wat ik daarin kan betekenen. Eindelijk ging de negatieve spiraal weer de goeie kant op. Niet dat we er nu helemaal zijn, maar het is een wereld van verschil.

Ik sta er zelf van versteld hoe moeilijk ik het vind om het pad van het klassieke monogame huwelijk te verlaten.

Het blijft voor mij heel moeilijk om er niet over te kunnen praten met de buitenwereld. Het feit dat niemand iets ziet, maakt het ook gemakkelijker om zelf de zaken weg te stoppen. Al die jaren probeerde ik onze ‘probleempjes’ te relativeren (er zijn toch grotere problemen in de wereld?), en intussen bleef ik vooral mijn emoties opkroppen. Slecht idee. Het gevolg was dat die als een boemerang terugkeerden en ik bijna crashte. Ik ben nog steeds op zoek naar een manier om ermee om te gaan. Ik wil graag bij hem blijven, maar intussen ben ik er wel uit dat een open relatie een minimumvoorwaarde is om dat vol te kunnen houden, ondanks de vooruitgang die we boekten. Al is het zeker niet makkelijk voor mij om die stap te zetten. Ik sta er zelf van versteld hoe moeilijk ik het vind om het pad van het klassieke monogame huwelijk te verlaten.

Ik wilde graag mijn verhaal vertellen omdat ik gemerkt heb hoe nefast het voor ons was om er al die tijd over te zwijgen naar de buitenwereld toe. Vrouwen praten zogezegd makkelijk over seks, je kent dat wel, vriendinnen onder elkaar. In mijn omgeving heb ik van die openheid nooit veel gemerkt, en uit schaamte begon ik er zelf ook nooit over. Seks passeert wel eens als gespreksonderwerp, maar verder dan wat onnozele mopjes of stoerdoenerij gaat dat niet. Eerlijke gesprekken over seks, en zeker over probleempjes of onzekerheden, zijn schaars.

Intussen heb ik de moed gevonden om er met een aantal mensen over te praten en dat heeft me ontzettend deugd gedaan, maar voor de bredere vriendengroep zal ik ‘ons probleempje’ noodgedwongen moeten blijven verstoppen. Je kan zoiets helaas niet op de straatstenen gooien, ook om hem te beschermen. Daarom schrijf ik dit artikel ook anoniem, het taboe is te groot. Maar ik ben blij dat ik op deze manier toch een anonieme coming out kan doen. Ik hoop ermee ook andere mensen met – kleine of grote – seksuele problemen te bereiken, want ik weet hoe eenzaam het is…

 

Foto: Istock
Profielfoto van Gastredacteur Door Gastredacteur

Charlie geeft regelmatig het woord aan mensen die - net als wij - geen blad voor de mond nemen.

4 reacties
  • ritte says:

    Ik heb ook een probleem, na een zwaar verkeersongeval kreeg ik ook een erectiestoornis,pogingen om die te herstellen zijn mislukt, ik kreeg ondanks alles toch twee kinderen en ben getrouwd nu 48 jaar
    ik kreeg een prothese ingepland maar is intussen verwijderd wegens teveel lastlijn vrouw heeft me intussen wel bedrogen met een andere man ,en dat valt me zwaar ,ik denk zo er zijn toch ook lesbische koppels gelukkig er daar is toch ook geen penis,wie zou er met mij nog een relatie willen

  • Profielfoto van dieterdieter says:

    Phew! Dit was moeilijk om te lezen. Je verdient een pluim voor je aanpak: er open met je man over praten en er samen aan werken. Maar wat zou ik het, als man, moeilijk hebben met de situatie. Op zo’n moment zou ik alle opgelegde normen overboord gooien en eens grondig nadenken wat ik nodig zou hebben om gelukkig te kunnen zijn in deze situatie. Maar dat is emotioneel wel een hele opgave.

  • Benieuwd says:

    Wel benieuwd hoe je het evenwicht vorm gaat geven in zo’n open huwelijk…
    E.g; wat gaat/(kan?) hij doen als jij de bloemetjes gaat buitenzetten? In zekere zin stelt die vraag zich in elke open relatie natuurlijk, maar hier lijkt het mij -op basis van het artikel- eens zo bijzonder.

    Succes alvast.

  • Sterk, Veel moed en ik hoop dat jullie er samen aan kunnen blijven werken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Zonder jou, geen Charlie

We hebben jou nodig om ons magazine te blijven maken. Kom dus bij de club en krijg:

  • 2 bookzines (nr. 5: voorjaar 2017, nr. 6: najaar 2017)
  • Charlie goodies
  • toegang tot alle online artikels

En natuurlijk het allerbelangrijkste: de wetenschap dat je bijdraagt aan een eerlijk media-initiatief en een stem die nodig is!

Lees Charlie. Deel Charlie. Word Charlie.

Zonder jou, geen Charlie!

Er is meer dan ooit nood aan eerlijke verhalen en het geloof dat we dingen kunnen veranderen. Hell yeah. Word een Charlie en maak ons magazine mee mogelijk.

Ik word lid!